Η 1η Μαΐου δεν είναι μόνο μια “γιορτή της εργασίας”, όπως θέλουν να μας την παρουσιάζουν.
Είναι ημέρα μνήμη αγώνα και ευθύνης.
Για εμάς τους Ορθόδοξους Έλληνες, η εργασία
είναι ευλογία.
Είναι σταυρός.
Είναι προσφορά.
«Ὁ μὴ ἐργαζόμενος μηδὲ ἐσθιέτω» (Β΄ Θεσσαλονικείς 3:10)
Ο εργάτης,
ο αγρότης,
ο οικογενειάρχης,
η μάνα που μοχθεί –
είναι οι στυλοβάτες της Πατρίδας.
Και όμως… σήμερα αυτοί διώκονται.
Σε μια εποχή που:
– Η μόνιμη εργασία γίνεται ελαστικές μορφές απασχόλησης.
– Η μάνα και ο πατέρας εργάζονται 13ωρα.
– Η πίστη πολεμιέται.
– Και η Πατρίδα ξεπουλιέται στο όνομα μιας “παγκοσμιοποίησης”
χωρίς ρίζες εμείς
δεν θα σιωπήσουμε.
Δεν δεχόμαστε έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος γίνεται αριθμός.
Δεν δεχόμαστε μια κοινωνία
χωρίς Χριστό,
χωρίς ταυτότητα,
χωρίς μνήμη.
Γιατί χωρίς πίστη,
χωρίς πατρίδα,
χωρίς αξίες,
η κοινωνία καταρρέει.
Η 1η Μαΐου είναι κάλεσμα:
Να επιστρέψουμε στις ρίζες μας
Να ξαναχτίσουμε την Ελλάδα πάνω στην Ορθοδοξία, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, τον πρωτογενή τομέα.
Να σταθούμε όρθιοι, με πίστη και αξιοπρέπεια.
Η ελπίδα δεν θα έρθει από συστήματα.
Θα έρθει από τον Χριστό. Και από Έλληνες που δεν ξεχνούν ποιοι είναι.
Για Πίστη.
Για Πατρίδα.
Για Ελευθερία.