Αυτές τις ημέρες, μέσα σε όλη αυτή τη συντονισμένη επίθεση που δέχομαι, κάθισα πολλές φορές και αναρωτήθηκα:
Γιατί; Από πού προέρχεται; Ποιον ενοχλήσαμε τόσο πολύ;
Δεν θα πω ότι στενοχωρήθηκα. Προβληματίστηκα όμως..
Άλλωστε, το έχω πει πολλές φορές:
καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται.
Και μέσα σε αυτές ακριβώς τις σκέψεις, έφτασε στα χέρια μου ένα βίντεο που δεν είχα δει ποτέ στη ζωή μου.
Αυτό είναι το βίντεο που έφτασε αυτές τις ημέρες στα χέρια μου.
Ακούστε τον…
Ήταν ένα βίντεο του πατέρα Αμφιλοχίου.
Το άκουσα… και πραγματικά συγκινήθηκα.
Βάλσαμο, πάτερ Αμφιλόχιε.
Βάλσαμο ψυχής τα λόγια σας.
Έψαξα αμέσως να μάθω ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος.
Να τον βρω. Να επικοινωνήσω μαζί του. Να ζητήσω την ευχή του και να του πω ένα απλό, ανθρώπινο «ευχαριστώ» για όσα είχε πει για εμένα, χωρίς καν να γνωρίζω τότε ότι υπήρχε αυτό το βίντεο.
Δεν αξίζω τόση αγάπη. Είμαι ένας άνθρωπος με αδυναμίες και λάθη, όπως όλοι μας.
Ένα όμως γνωρίζω καλά:
λέω αυτό που πιστεύω και αισθάνομαι, χωρίς να υπολογίζω το κόστος. Και πολλές φορές το πλήρωσα και το πληρώνω.
Και τότε έμαθα ότι είχε ήδη κοιμηθεί, τον περασμένο Φεβρουάριο…
Δεν πρόλαβα να του πω ευχαριστώ.
Γι’ αυτό το λέω σήμερα, έστω και καθυστερημένα, δημόσια:
Πατέρα Αμφιλόχιε, σας ευχαριστώ.
Για τα λόγια σας.
Για τη στήριξή σας.
Και κυρίως γιατί αυτά τα λόγια έφτασαν σε εμένα ακριβώς τη στιγμή που έπρεπε.
Ίσως τίποτε τελικά να μην είναι τυχαίο…
Σας ευχαριστώ από καρδιάς.
Και δεν θα σας πω «Καλό Παράδεισο». Το λέω πάντα: ο Παράδεισος δεν μπορεί να μην είναι καλός.
Καλή αντάμωση, πάτερ Αμφιλόχιε. Και, αν μας αξιώσει ο Θεός, καλή αντάμωση στον Παράδεισο.